“Kendi yolunda yanlış gitmek, başkasının yolunda doğru gitmekten iyidir”  Fyodor Dostoyevski / (1821 – 1881) Rus roman, kısa öykü ve deneme yazarı

Polisiye bir hayat tiyatrosundaki. Karanlığı aydınlatmak için. Hayatı karartan suçluları bulabilmek için. Sonunda. Bir soruya ulaştım… Tek bir soru! Aslında bilindik. Ve basit bir soru.. Ama bu soruya. Bir yolculuğun sonunda erişebildim. Bu yolda yürürken. Gidip gelen düşüncelerim. Yoldayken. Başıma gelen ve gelmeyen olaylar. Herkesin bildiği bu soruya, bir çok anlamlar yükleyip durdu. Yani kısa bir hikaye değil bu. Merak ederseniz. Sabırla bu hikayeyi izleyebilirsiniz. Bu yolculuk bana da ilginç gelmişti. Çünkü. O yolda. Bir hayaletin peşinde koşuyordum.

Tesadüfen doğduk mecburen yaşıyoruz… Doğarken neden ağladığımızı maalesef yaşarken anlıyoruz. / Anonim

Sonuç olarak. İnsanlığın, yüzlerce yıllar düşünüp de. Cevabını bulamadığı. Bir çok soruyla karşı karşıyayız! Doğru dürüst yaşamak. Ve hayatın tadını çıkarmak varken. “Cevapsız soruların peşinden koşup durmaya gerek var mı?” diye sorup dururum! Ama yine de. Merakım tetiklenince. Aklım bir şeylere takılır. Ardından da. Düşüncelerim koşmaya başlar… Aklımı kurcalayan soruların bir tanesi de. Her an, karşı karşıya kaldığımız. Ve adına “tesadüf” ya da “rastlantı” deyip geçtiğimiz olaylarla ilgilidir!… Bi düşünün mesela….

“Sütten çıkınca bütün kaşıklar aktır; Önemli olan, içinden çıktığın sütü ak bırakmaktır” / Hz.Mevlana (1207 – 1273) / Fars tasavufçu, ilahiyatçı ve sufi bir mistik şair.

Dünyada olup bitenlere bakıp. Zaman zaman düşünüyorum. Ve içimden, “Keşke, bugün de, on asır öncesindeki düello olabilseydi” diyesim geliyor…. Demiyorum ama. Diyesim geliyor!.Günümüzde yasa dışı kabul edilen ve suç sayılan Düello!… Bundan söz ediyorum…. Şaşırmamak elde değil! Böyle bir düşünme noktasına nasıl geldim acaba?

“Hayat bir tabur vukuattır; kumandanı: tesadüf”. Cenap Şahabettin / (1870-1934), Servet-i Fünun dönemi Türk edebiyatının şiirdeki en önemli temsilcilerinden, doktor ve yazar.

Hayatıma bakıp.

Tuhaf sorular sorup. Garip cevaplar bulmuştum!

İlk gariplik “özgürlük” ile ilgiliydi. Hayat bana demişti ki. “Öyle bildiğin gibi yaşayamassın! Beni yaşamakta. Benimle yaşamakta özgür değilsin!..” Evet! Zor da olsa, bunu anladım. Bana çok garip gelmişti! Şaşırmıştım.. Ama. Daha da garibi  vardı! Devasa bir evrende. Bir köşeye atılmış bu insanlık. Hayatın karşısında, hiçbiri özgür olmayan bu insanlar.. Karanlık oyunların içinde. Yüzyıllardır, birbirleriyle özgürlük mücadeleleri yapıp duruyorlar. Bunu farkedince. Daha da çok şaşırıp. İsyan etmiştim. “Neyin kavgası bu? Nasıl bir mücadele bu? Şu kısacık hayatı. Doğru düzgün yaşamak varken. Ne ile uğraşıyorsun ey insanoğlu?” diye. Sessizce. İç dünyamda haykırmıştım…

“Hayat, bir oyuna benzer; istediğimiz kartları elde etmek elimizde değildir, ama oynamak elimizdedir”. / Terence Terentius (MÖ. 19o? – MÖ. 159?) Berberi  asıllı Latin Komedya yazarı.

Önünde sonunda. Her insan bir kavşağa gelir! İki yol kavşağına. Bunun bir üçüncüsü. Bir dördüncüsü yoktur. Orada. Sadece iki yol vardır!.. Oraya gelince de. Hiç bir insan. Bu kavşakta kalamaz!  Orada duramaz. İstese de, istemese de duramaz! O kavşağa gelince de. Önündeki iki yoldan birini. Ama sadece birini. Seçmek zorunda kalır. Ve o yolda. Yürümeye devam eder…. Devam eder… Geriye de dönemez!

En nihayetinde. Hayattan anladığım bu oldu!